هر روز و هنوز به پنجره کوچکی خیره میشوم که در پس آن یک دنیا حرف و خاطره  موج میزند

کلماتی سالخورده که هر از گاهی بر لبانم جاری میشود و  زخم کهنه ام را ملتهب میسازد

امید واژه ایست غریبه برای ذهن خسته و تن فرسوده ام

                پیش خود فکر کردم که من شاید انعکاس صدای تو نبودم

گفتی بودی هستی خواهی بود

گفتی من از تو گلایه ندارم

گفتی من سایه توام

                سایه٬ نه گلایه

گفتم باش ٬ در من باش نه بیرون از من

گفتی هستم

                بودم و هستم

                اما تو نباید میرفتی

***********************

در کشاکش سرنوشت حقیقت قلبش را به خیالی باطل از من پنهان کرده بود

هر چه کرد حق با او بود ولی ...

حکایتش را از همان بدو حضور دوباره خوانده بودم

هر چند خیلی دیر بود اما ...

گاه و بیگاه دلتنگش میشوم و به سراغ احساسش میروم

احساسی مکتوب که در آن سهم من کمتر از یک نیمه راه بود

میخوانم و میخوانم ، هر دو نیمه را

دل خوش میکنم به نیمه خود

چشمانم را میبندم

غافل از آن که منطق در نبرد میان عقل و عشق به جانبداری عقل میشتابد

و نیمه دوم راه را  همواره مرور میکند

گفته بود فریادش راهی می جوید و دستانش ابدیت را ، عشق را ،  ثبات را 

این ادعا نیست

...... امید بدان دارم که در ره عشق همیشه ماندگار باشد.....

ای آفتاب سرخ سر از خاک سرد بر آور و ببین چگونه  پریشان خاطرات کهنه بارانم 

       امروز دیگر باران برای من تکرار مکررات است

 کسی نیست اما اینجا خانه من است

       من میدانم و تو نیز بدان خانه بی مقدار نیست

میخواهم فریادی برآورم به بلندای طاق آسمان

      میخواهم ثانیه ها را بسوزانم

همان ثانیه هایی که گفته بودم و تو خوب میدانی

     همان ثانیه هایی که میروند و به تنهایی من ریشخند میزنند

                                   صدای صاعقه گوش خراش بود

                                    صدای صاعقه از دور به گوش میرسید

                                    صدای صاعقه پیامدار سرود تلخ جدایی بود

                                                                                  آری من و او هر دو میشنیدیم

ولی نمیدانم چه شد که ناگه سیلاب اشک را در مقابل چشمانم دیدم .

                                                                                   آری من و او هر دو میگریستیم

باز مینویسم برای دلم

باز نویسی نمیکنم

بلکه احساس امروزم را به تجربه دیروز مقدم میدارم

خود میدانم که بیهوده میگویم و بیهوده مینویسم

اما چه کنم که درگیرم و سرگردان

خدایا بنما به من حقیقت عشق

بگو به کدامین نفس توان این همه گستاخی را دادی ؟

توان گسستن انسانها

گسستن به بهایی اندک

به استناد  تفکری عجولانه و به دور از هرگونه منطق

به بهانه ای که ...

منو ببخش ‏

   حرفای تو یه دروغه ...

        که دلمو رو می شکنه ...

                 اما قلب من می گه که از تو دل نمی کنه...

                        نم نم بارون آبی توی کوچه می زنه...

                                   توی خلوت دلم پرنده پر نمی زنه....

گریه ابرا دروغه .........

قصه چشات دروغه.........

دارم از نگات می خونم همه حرفات دروغه

دروغه.............     

               دروغه ...............

                                 دروغه..............

    خسته شدم.... طاقت غم ندارم ....

 عاشقی رو باید یادت می دادم

دروغ نگو مال منی همیشه...

 !!!!!!حرفات دیگه باور من نمی شه!!!!!!

برو ولی اینو باید بدونی هیچ کی دیگه عاشق تو نمی شه...

گریه ابرا دروغه .........

قصه چشات دروغه.........

دارم از نگات می خونم همه حرفات دروغه...

 دروغه.............     

               دروغه ...............

                                 دروغه..............

فکر نکن با رفتنت من همیشه بی قرارم....

        من برای با تو بودن حرف تازه ای ندارم...

             بین ما دیگه عزیزم راه برگشتی نمونده....

                    حالا من از تو و عشقت یه عالم خاطره دارم....

گریه ابرا دروغه .........

   قصه چشات دروغه.........

دارم از نگات می خونم همه حرفات دروغه

 دروغه.............     

               دروغه ...............

                                 دروغه..............

بد عهدی روزگار...

چه هوای غریبی است،

می خواهم فریاد بزنم،شاید افتاب صدایم را بشنود!

حال ای افتاب سوزان کجایی که ببینی

چگونه موج سرما سرزمینت را به یغما برده!

دیگر از سرزمین افتاب خبری نیست

دیگر از گرمای سوزانش اثری نیست.

دیگر از روشنایی بی همتایش شرری نیست.

امروز فقط سپیدی برف ویخ است

 که حکم می راند بر این سرزمین!

می خواستم گریه کنم که شاید اشکهایم مرا

تسکین دهد اما افسوس اشکهایم یخ زده است ......

می خواستم با خون خود به سرما

درس عشق وگرما بچشانم ولی صد افسوس که

خون هم در رگهایم لخته شده ......

نمی دانم چه کنم یاد ان روزها ازارم می دهد،

تحمل این روزها هم همچنین،بی شک

یک راه بیشتر نمانده،این راه هم نابودم می کند،

این راهی که هیچ تمایلی ندارم حتی به ان فکر کنم !

راهی که باید تمام علایقم،تمام امیدم،تمام وجودم را

زیر پای حسرت مدفون کنم

چه روزگار غریبی است...

                    چه لحظات اندوهباری است...

چگونه تحمل کنم؟!چگونه با این حقیقت تلخ

                    با نرمی رفتار کنم؟!؟

می خواهم فریاد بزنم،

فریاد بزنم تا صدایم به اعماق زمین وزمان برسد.

فریاد بزنم و بگویم چه غم عظیمی را بر دوش می کشم!!!

در این نقطه زمان به ناباوری رسیده ام!!

در این گوشه جهان در حسرت روزهای گذشته

گریه را به چشمانم هدیه کرده ام!

من در این کوچه های غربت گم گشته ام......

حقیقت این است که من توان درک کردن ندارم...!!

افسوس که توان جنگیدن را نیز ندارم..!!

وای بر من !

چگونه باور کنم که باید تسلیم این روزگار وحشی شوم؟؟؟

نمی دانم، شاید تقدیر اینگونه خواسته

                         که لعنت بر این تقدیر باد... ... ...!

شاید دست روزگار است؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

قصه ای را که روزی با عشق اغاز کرده ام

              با این حسرت و اندوه به اتمام برسانم.

  و با اتمام این قصه من هم به ابدیت خواهم پیوست....

 جسورانه  ترین تهدید

آری این روزها تردید، مرا چه جسورانه تهدید میکند.
تهدید به ویرانی، به ناکامی، به . . .
و این خسته وجودم همچنان به ندای محزون قلبش گوش میدهد.
او مرا میخواند به سوی صداقت،
به سوی حقیقتی تلخ و به سوی سرنوشت نامعلومی که خود را بدان سپرده.
این روزها خستگی مرموزی در وجودم احساس میکنم.
به گمانم این غم تهدید ناجوانمردانه تردید است که اینگونه بر شانه هایم سنگینی میکند.
میخواهم قصه گوی داستان زندگیم را پیدا کنم.
شاید رشته این همه ویرانی و سردرگمی در دست او باشد.
شاید او بتواند تردید را تهدید کند که دست از زندگی من بردارد، شاید . . .

خدایا به دادم برس

ای سرنوشت! دیگر تاب وتوان جنگیدن با تو را ندارم . دیگر حتی نمی توانم از تو فرار کنم .  

خسته ام،خسته تر از دیروز،بی خیال امروز،بی خیال فردا هر چه بادا باد !

مگر چه می شود؟با توام،گوش می کنی !؟

بگذار چند صباحی ما هم،چو مستان سرنوشت را به دست باد بسپاریم.

این خیالی باطل است که اینگونه می دود به سوی آتش ...

رویای سرنوشت رویایی!رویای کودکی وتنهایی!رویای مادرم!رویای سنگفرش های

کوچه کودکی ام مگر چه می شود؟؟بگذار به کودکی ام برگردم. همان لحظه های

ناب!همان لحظه های سراسر شادی!همان دوران بی خیالی!

چه خوش لحظه هایی کنار هم بازی های بی ریا و صادقم سپری شد !!!!!!

افسوس که به سرعت باد گذشتند،آن روزهای دست نیافتنی !!!

آه!در باورم نمی گنجد، که مانده ام در میان این همه دورویی وکینه ونفرت!!!!

در این دنیای فانی دگرگونه گشته ام. به سرزمین پهناور نا اشنایی رسیده ام!!!

حتی،نمی توانم همچو مستان،بی خیال، به این زندگی پوشالی ادامه دهم !

حتی نمی توانم،بی خیال، به فریب و فسون جهان فکر کنم !!

حتی.........

ولی می مانم، می مانم در انتظار ! در انتظار سرنوشت گنگم !!!

می شنوی ؟ می شنوی چه می گویم ؟

آری،با تو هستم ای سرنوشت!!!!              

دلم گرفته...

  از روزگار دلم گرفته

                 از این تکرار دلم گرفته

 از آدماش دلم گرفته       

                دلم می خواد گریه کنم

آسمون ببار دلم بدجوری گرفته

با تو،دریا با من مهربانی می کند
                بی تو دریا گرگی است که آهوی معصوم مرا می بلعد؟!؟! 

 
با تو، من در عطر یاس ها پخش می شوم
                بی تو، من در عطر یاس ها می گریم !

 
با تو، من با بهار می رویم
                بی تو من با هر برگ پاییزی می افتم !

  
با تو، من در لحظه زندگی خواهم کرد
                بی تو، من در رویا گم خواهم شد !

بگذار تا سپیده بخندد به روی ما

بنشین، ببین که دختر خورشید "صبحگاه"

حسرت خورد ز روشنی آرزوی ما

***
بنشین، مرو، هنوز به کامت ندیده ایم

بنشین، مرو، هنوز کلامی نگفته ایم

بنشین، مرو، چه غم که شب از نیمه رفته است

بنشین، که با خیال تو شب ها نخفته ایم

***
بنشین، مرو، که در دل شب، در پناه ماه

خوش تر ز حرف عشق و سکوت و نگاه نیست

بنشین و جاودانه به آزار من مکوش

یکدم کنار دوست نشستن گناه نیست

***
بنشین، مرو، حکایت "وقت دگر" مگوی

شاید نماند فرصت دیدار دیگری

آخر، تو نیز با منت از عشق گفتگوست

غیر از ملال و رنج از این در چه می بری؟

***
بنشین، مرو، صفای تمنای من ببین

امشب، چراغ عشق در این خانه روشن است

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

بنشین، مرو، مرو که نه هنگام رفتن است!...

***
اینک، تو رفته ای و من از راه های دور

می بینمت به بستر خود برده ای پناه!

می بینمت - نخفته - بر آن پرنیان سرد

می بینمت نهفته نگاه از نگاه ماه

***
درمانده ای به ظلمت اندیشه های تلخ

خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز

یاد منت نشسته برابر - پریده رنگ -

با خویشتن - به خلوت دل - می کنی ستیز

هموطن برایم گریه کن

همینطور دور خودش میدوید و فریاد میزد که همه مردند. صورتش از شدت وحشت و اندوه سرخ شده بود. از او پرسیدند که خانه اشان کجاست؟ گفت نمیدانم.شدت ویرانی به اندازهای بود که حتی کوچه پس کوچه های کودکیش را پیدا نمیکرد. نمیتوانست محل دقیق خانه خود را به گروه امداد نشان دهد. فقط گریه میکرد و به دور خود میچرخید. همه جا پر از اشک و اندوه بود .او دیگر تنها بود.تنهای تنها. چه کسی میفهمد در دل او چه میگذرد. تو که ادعا میکنی او را میفهمی یا درکش میکنی. آیا فقط برای یک لحظه خود را جای او گذاشته ای؟ نه نمیتوانی.او فقط به کمک مالی تو احتیاج ندارد او بیشتر از اینکه به لباس و خوراک و سرپناه احتیاج داشته باشد به دست پر مهر تو احتیاج دارد. اگر میخواهی دل او را شاد کنی باید در صحنه حضور پیدا کنی. باید حضور تو را با تمام وجود حس کند و بداند که تو با او همدردی. پس بشتاب. 
قهر طبیعت این حادثه را بر ما آفرید تا یادآور آن روزی باشد که همه ما با تمام آرزوهایمان اسیر خاک سرد میشویم.
گالری عکسهای ارگ باستانی بم 

های هوی بیهوده

شنیدم که میگفتی سالهاست که مرا ندیده ای اما بدان من از تو چشم بر نداشته ام.تو در این حکایت مرا شتابزده میبینی! تامل کن و باحوصله تماشایم کن. راستی او را چه میشود که اینگونه بیتاب است؟ بلندتر بگو نمیشنوم، حرکت در من است و تو در تمام منظره هایم با وقار نشسته ای. تو در من بزرگ و بزرگتر شده ای، جدا شدن از تو یعنی پایان من، اما من در تو مانده ام و به بالای صدایت رسیده ام. بالاترین نقطه ای که دست یافتنی بود. گفتنی است این جمله: با کوچه ها اما حرف دیگریست. در کوچه های من. در کوچه های تو اما بازی دیگریست. بر دست نوشته هایمان غبار نشسته است. وای بدان روزی که در چشم ما غبارنشسته باشد. نگاه ما باید تماشایی باشد.......هـــــــــــــای.......کوچه ها راببین، ضیافتها را دل دل میکنند.

گفتی و گفتم تا بدانند

گفتی نباید میرفتی.
گفتم  نرفتم ماندم.
گفتی دیروز به تو نرسیدم که امروز رفته باشم.
                      من از آغاز از نخستین دیدار در کنار تو مانده ام.
                      هوایم را از صدایت پر کردی و یک روز بی خبر صدا را بریدی و رفتی.
گفتم دور یا نزدیک چه فرقی میکند اگر صدا را میشنوی؟
گفتی نزدیکتر باید می آمدی.
گفتم فاصله در نگاه ماست. 
                      اگر مرا نزدیکتر میخواهی با من حرکت کن. نایست با من بیا.
گفتی کجا؟
گفتم به نزدیکترین جای این کره ،به امن ترین جای این صدا که ما را به جانب یکدیگر پرتاب میکند.
                       صدایی مشترک که دریا شدن را به ما می آموزد.
گفتی میدانم بازگشت صدای خود را از من میخواهی،من شاید انعکاس صدای تو نبودم؟
گفتم بودی هستی خواهی بود.. من از تو گلایه ندارم
گفتی من سایه توام. سایه نه، گلایه
گفتم باش در من باش نه بیرون از من.
گفتی هستم،هست هست اما تو نباید میرفتی.

من نه. تو باید

من از تو میروم تا در سفر بودن با تو باشم. من از تو سر نمیروم.
من در تو میروم تاسبزترین بهارمنظره هایت................ تا ماه.
گفتی باش
گفتم هستم
گفتی میفهمم
گفتم  من هم
گفتی بغض شک راه گلو را بسته لحظه تصمیم است به تو ای خوب نجیب نمیتوان شک کرد گفتم  به دزدان شک کن. من و تو تشنگی باغچه را میبینیم و چه بیرحمانه مشک پرآب را که برای عطش باغچه باقی مانده است نیمه شب میدزدیم و به یک رهگذر که مشکش پر از آب است میفروشیم ارزان.به ترانه دزدان بگو باورشان ندارم. گفتی ترانه دزدان را باور ندارم اما تو نباید میرفتی.

نخستین دیدار
تو را مرور میکنم تا خاموشی من فراموشی بزرگ نباشد. پیش رو تصویر کهنه و رنگ پریده ای از پسرکی با سر تراشیده، لاغر با چشمانی درشت و غمگین و در کنارش دخترکی به زیبایی شاپرکها، شکننده با چشمانی درشت و غمگین که با آبی دریای شمال یکی شده اند. ظهر داغ تابستان من و تو و خانه ای از ماسه و آنهمه تنهایی، این نخستین دیدار بود.

محل حادثه

ما با ترانه های بیدار به جنگ ترانه های کهنه و بیدل ترانه های در خواب ، سوزناک و بی خاصیت آمده بودیم ترانه های نخ نما با جدول کلمات متقاطع در برابر ترانه هایی از جنس گل و ابریشم

بیزاری
دیگر از دنیای خود و از این زندگی یکنواخت خسته شده ام
نمیدانم چرا فرشته سعادت از من روی بر تافته؟ و دست توانای تقدیر با من سر جنگ دارد؟ نمیدانم چرا هر چه مصیبت و غم در دنیاست به من حمله ور میشوند؟ میل به زندگی در این جهان از من صلب شده ، میخواهم بمیرم،میخواهم به خواب ابدی فرو روم که دیگر خورشید را نبینم خورشیدی که شاهد آنهمه بدبختیهای فراموش ناپذیرم بوده و بدون رحم به مصائب و فلاکتهای من تبسم کرده، دیگر از دیدن ماه متشنج میشوم ، ماهی که هر شب با نورافشانی خود به درختها آنها را چون خوره به جانم می انداخت . درختان برایم ارواحی غریبند،خوابی که من میخواهم دیگر بیداری نمیطلبد، میخواهم که روح خود را به محیط عدل و انصاف خداوندی تقدیم کنم، دیگر طاقت این همه نابرابری را ندارم.

روزگاری از غمت سر در گریبان داشتم                             در بیابان از خیالت باغ رضوان داشتم
بر سر آمد عمر من در راه بی پایان عشق                      چون نظر کردم بمقصد صد بیابان دیدم