شب بارانی

شب بارانی

سرای عاشقان

کهنه یادداشتهای بارونی


پنجشنبه 8 بهمن ماه سال 1383

حرفای تو یه دروغه ... که دلمو رو می شکنه ... اما قلب من می گه که از تو دل نمی کنه... نم نم بارون آبی توی کوچه می زنه... توی خلوت دلم پرنده پر نمی زنه.... گریه ابرا دروغه ......... قصه چشات دروغه......... دارم از نگات می خونم همه حرفات دروغه دروغه............. دروغه ............... دروغه.............. خسته شدم.... طاقت غم ندارم .... عاشقی رو باید یادت می دادم دروغ نگو مال منی همیشه... !!!!!!حرفات دیگه باور من نمی شه!!!!!! برو ولی اینو باید بدونی هیچ کی دیگه عاشق تو نمی شه... گریه ابرا دروغه ......... قصه چشات دروغه......... دارم از نگات می خونم همه حرفات دروغه... دروغه............. دروغه ............... دروغه.............. فکر نکن با رفتنت من همیشه بی قرارم.... من برای با تو بودن حرف تازه ای ندارم... بین ما دیگه عزیزم راه برگشتی نمونده.... حالا من از تو و عشقت یه عالم خاطره دارم.... گریه ابرا دروغه ......... قصه چشات دروغه......... دارم از نگات می خونم همه حرفات دروغه دروغه............. دروغه ............... دروغه..............
04:06 AM \| علیرضا \| نظرات [37]


پنجشنبه 1 بهمن ماه سال 1383

بد عهدی روزگار... چه هوای غریبی است، می خواهم فریاد بزنم،شاید افتاب صدایم را بشنود! حال ای افتاب سوزان کجایی که ببینی چگونه موج سرما سرزمینت را به یغما برده! دیگر از سرزمین افتاب خبری نیست دیگر از گرمای سوزانش اثری نیست. دیگر از روشنایی بی همتایش شرری نیست. امروز فقط سپیدی برف ویخ است که حکم می راند بر این سرزمین! می خواستم گریه کنم که شاید اشکهایم مرا تسکین دهد اما افسوس اشکهایم یخ زده است ...... می خواستم با خون خود به سرما درس عشق وگرما بچشانم ولی صد افسوس که خون هم در رگهایم لخته شده ...... نمی دانم چه کنم یاد ان روزها ازارم می دهد، تحمل این روزها هم همچنین،بی شک یک راه بیشتر نمانده،این راه هم نابودم می کند، این راهی که هیچ تمایلی ندارم حتی به ان فکر کنم ! راهی که باید تمام علایقم،تمام امیدم،تمام وجودم را زیر پای حسرت مدفون کنم چه روزگار غریبی است... چه لحظات اندوهباری است... چگونه تحمل کنم؟!چگونه با این حقیقت تلخ با نرمی رفتار کنم؟!؟ می خواهم فریاد بزنم، فریاد بزنم تا صدایم به اعماق زمین وزمان برسد. فریاد بزنم و بگویم چه غم عظیمی را بر دوش می کشم!!! در این نقطه زمان به ناباوری رسیده ام!! در این گوشه جهان در حسرت روزهای گذشته گریه را به چشمانم هدیه کرده ام! من در این کوچه های غربت گم گشته ام...... حقیقت این است که من توان درک کردن ندارم...!! افسوس که توان جنگیدن را نیز ندارم..!! وای بر من ! چگونه باور کنم که باید تسلیم این روزگار وحشی شوم؟؟؟ نمی دانم، شاید تقدیر اینگونه خواسته که لعنت بر این تقدیر باد... ... ...! شاید دست روزگار است؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟ قصه ای را که روزی با عشق اغاز کرده ام با این حسرت و اندوه به اتمام برسانم. و با اتمام این قصه من هم به ابدیت خواهم پیوست....
4:13 PM \| علیرضا \| نظرات [13]

تعداد بازدیدکنندگان : 64913

Powered by BlogSky.com

شناسنامه کامل من...

لوگو