شب بارانی
سرای عاشقان
آبان 1386
ش ی د س چ پ ج
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    
کهنه یادداشتهای بارونی

Close
تبلیغات در بلاگ اسکای
پنجشنبه 19 تیر ماه سال 1382
سکوتی  اجباری

سلام ...

بعد از یه هفته دوری از اینترنت دوباره اومدم ...

تو این یه هفته خیلی کلافه بودم آخه به خاطر یه مشکل کوچیک نمیتونستم به دوستای خوبم سر بزنم ... میدونین چرا؟ ...

آخه ویندوز عوض کردم ولی درایور مودم و نداشتم و خلاصه ...

اصلا بی خیال مهم نیست ... مهم اینه که من الان دوباره هستم ... هست هست ...

حالا میخوام یه شعر قشنگ دیگه براتون بنویسم که همه حال کنین ... موافقین ؟ ...

 

سرودی در سکوت

شب همچنان

          ادامه شب بود

                     و روز نیز

                           - در دهلیز -

                                     تلخ و

                                     تیره و

                                     تاریک

                                     می گذشت.

هوا :

       هوای مکدر بود

                     و گل :

                            گل زنجیر

سکوت بود و

            سیاهی

                  شکنجه بود و

                                شقاوت

و‌ آن صدای صمیمی

           که در خون خویشتن

                                       می خواند:

منصور دار عشقم و دانم که عاقبت

بر پای دار می کشد این پایداریم


سکوت بود و

            سپیده

                 و شحنه های شریر

                               که در خون و خاک

                                                     میراندند

آنک :

        اسیر

        آرام و استوار

آنک :

        درخت تیر

و اینک :

                 شقایق سرخی

                               که در باغ صبح

                                                می روید.


پنجشنبه 12 تیر ماه سال 1382
یازده روزه دیگه

سلام ... یازده روز دیگه بیشتر نومنده ... حتما میپرسین از چی؟... بابا از سربازیم دیگه ... مگه یادتون رفته من سربازم ...

دوست خوبم شاپرک (نویسنده وبلاگ اتاق بی حریم) گفته باید همینجا زیر بارون به همه شیرینی بدی ... حالا هر کس هر چی میخواد بگه ... همه نوع شیرینی داریم انتخاب از شما ... پذیرایی از ما
 

از آفتاب صبوحی کن

وقتی که در حوالی شب

                                ماندیم

                                          خواندیم:

                                                       ما با بلندروشن آوازهایمان

                                                                 پل میزنیم سوی تو

                   ای صبح

                              وقتی که از حوالی شب

                                                             رفتیم

                                                                     گفتیم:

                                                                             از آفتاب صبوحی کن ای ...

                                                                             آنک: بر جاده های حادثه میراندیم


دوشنبه 9 تیر ماه سال 1382
محرم

نمیدونم چرا امروز یه دفعه دلم هوای محرم و کرد ... 
                     ... دلم واسه چادرای هیئت  ...  اون بچه های عاشق که شب و روز تو هیئت میخوابیدن
                     ... اون شب زنده داریا  ... مخصوصا اون زیارت عاشورا خوندن سید حسن که گریه سنگ و درمیاره تنگ شده ...
     ... دلم میخواد زودتر از همیشه محرم بشه ... آخه اسپندایی هم که محرم دود میکنن یه بوی دیگه ای داره


          یاد او که همیشه در قلب من است ( حسین )
     
     بر صخره های ساکت لیلا کوه
     روزی
            اگر شقایق سرخی
                                         روید
           قلب من است
           قلب جوان  من
                   که شعله میکشد 
                                    از آتش جنون 
                                                    در باد
           تا در کوچه های خشم خاموش خلقم
                                                            چراغ افروزد
            قلب جوان من :
            این عاشق همیشه تبعیدی 
            این غنچه شکفته طوفان
            بر صخره های ساکت لیلا کوه
            به دنبال چه میگردد ؟
            چه چیز او را اینگونه مدهوش خویش کرده است ؟  ... عشق حسین                 


جمعه 6 تیر ماه سال 1382
یه دوست قدیمی

نمیدونم شاید من اشتباه میکنم ... اما هر چی فکر میکنم میبینم که خودش بود ، هیچ فرقی نکرده بود درست مثل قدیما با اون کلاه شاپویی که از دور میزد تو چشمو اون چکمه های چرمی زرشکی رنگ ، آره اشتباه نمیکنم حتی اون پالتوی مشکی و بلندشم هنوز تنش بود ... آخه آخرین باری هم که دیده بودمش زمستون بود ... رفت ، گفت که دیگه بر نمیگرده ، اما ، اما الان اینجاست توی شهر ما همین نزدیکیا ... اون روز وقتی از پشت شیشه اتوبوس چششمم بهش افتاد یه لحظه فکر کردم دارم خواب میبینم ، اما خواب نبود اون واقعی بود واقعی واقعی.

خطابه

رفیق 
         مرا ببخش که حنجره ام
                                             خونیست
                                                زیرا خروسهای قبیله مغبولم را
                                                در آستان سرخ سحر 
                                                                                سر بریده اند

اینک
       من در خروسخوان خون تبارم
                                                   میخوانم

 


چهارشنبه 4 تیر ماه سال 1382

سلام عزیزم

حالت خوبه؟

چی حالت بده؟

آخه چرا ؟؟؟..............................................................مگه نگفتم قرصاتو سر موقع بخور

آهان حتما بازم شیتونی کردی ...

بابا آخه من از دست تو چکار کنم ، هر چی من میگم تو بازم کار خودتو میکنی...

به نظر شما من چکار کنم؟؟..؟؟

------------------------------------------------------------------------------------

راستی یه چیزی رو میخواستم براتون تعریف کنم

امروز داشتم تو خیابون انقلاب راه میرفتم که به یک پیرمرد کتابفروش برخوردم البته از نوع گوشه خیابونی...

حدود چهل پنجاه تا کتاب جور وا جور با موضوعهای مختلف رو ریخته بود رو زمین و خودشم یه گوشه کز کرده بود .. رفتم جلو یه نگاهی به کتابها انداختم میون اونا چشمم خورد به یه کتاب با جلد مشکی که طرح روی اون یه ماه قرمز بود با یه سری سیم خواردار و خطوط مورب ... ناخداگاه دستمو دراز کردم و اون و برداشتم روش نوشته بود آوازهای تبعیدی (اسم کتاب)
 اسم نویسنده هم یا بهتره بگم شاعر کتاب ( آخه کتاب شعر بود)
علی حلاجیان(علی میر فطروس) بود...چاپ کتاب برمیگشت به سال هزار و سیصد و پنجاه و دو با تیراژ دو هزار تا که انتشارات نگاه اون و چاپ کرده بود...خلاصه از کتاب خوشم اومد و اون و خریدم.الان که دارم صفحه هاش رو یکی یکی ورق میزنم میبینم انصافا شعرهای کتاب یکی از یکی قشنگتره ...اینم یکی از شعرهای قشنگش:

---------------------

اسطوره خون

---------------------

ترا با سپیده چه پیمان بود؟ ترا با سپیده چه پیمان بود؟

که نماز را ... حلاج وار ... از خون خویشتن وضو کردی

و عشق را تا ارتفاع دار پذیرفتی؟

در روشنای سرخ سحرگاهان...رودی که با صفیر " آتش "

خونین و خشمناک و خروشان جاری گشت

ظهر بلند تشنگی این فلات را انکار کرده است

وقتی تو

با آخرین ستاره میرفتی ... از خاوران خونت ... خورشید میشکفت

از سپیده آینه ها کردم ... از سپیده آینه ها کردم

آنچنانکه:

شوکت حماسی مرگت ... تا " بینهایت " ... امتداد داشته باشد

نامت: نامدارترین نامها

آوازت: عاشقانه ترین آوازها

اینک زمزمه های شبانه هر کوچه و آوازهای عاشقانه هر شهر است ...

 


یکشنبه 1 تیر ماه سال 1382

بارش برف

سه روز

یکریز برف باریده بود

نه بیشتر

یا انبوهتر

حتی گاه که جایی سرمان گرم بود

به دور از پنجره،

برف یکریز باریده بود

-------------------------------------------------------------

برف

با نفرتی ژرف

از طرح باغچه پشت خانه حفاظت میکند

بلند،مثل تور سیمی فرسوده ای

تمام تغارها را میپوشاند

مزرعه نیشکر

وزباله دان هایی را

که در پشت کوچه ها به هم می پیوندند

در کوچه های طبقه بندی شده

بین خیابانها

و حتی وقتی در خوابم نیز برف میبارد

--------------------------------------------------------------

و هر بامداد

وقتی هوا هنوز تاریک است

تولیدات شب یخ میزند

ودوده مینشیند

برسطح براق برف

که روی لایه های دیگر قرار دارد

لایه هایی که یا خاکیست

یا شاید گدازه ای آتشفشانی

---------------------------------------------------------------

وقتی برف بایستد

وزندگی سروسامان بگیرد

نسلهای جدیدی پدید می آیند

بر روی ما

که فرزندانشان

ما را خواهند کند، از زمین

وطرح هایمان را به نمایش خواهند گذاشت

وتمام هستی امان را

به مردم نشان خواهند داد

----------------------------------------------------------------

ما در اتاق بودیم

پشت پنجره

گاهی که برف

سر انجام تا سقف خانه را پوشاند

وما،همه هوا را استنشاق کردیم

داگ پتر لینگ ( کانادا )                     
ترجمه:ضیاءالدین ترابی


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
جستجو
تعداد بازدیدکنندگان : 64914


Powered by BlogSky.com


شناسنامه کامل من...