کجا رها کنم.......این بار غم......که بر دوش است؟...

حس و حال این پدر که سعی و تلاشش برای فراهم کردن زمینه مناسب برای فرزندش ستودنیست، به هنگام گفتن جمله اول این یادداشت برای من تکان دهنده بود.ظاهرا شنیدن جمله خدا را شکر که قبول شدم باید سبب شادی و رضایت شود ولی به نظر من شنیدن این جمله از یه دانش آموز کلاس اول که هفت سال بیشتر نداره خیلی غیر منتظرست و احتیاج به تفکر و برسی داره...
این جمله میتونه ندای مظلومیت هزاران کودک بیگناه باشه...نظر شما چیه ؟...؟...؟...؟

دربزم ما سخن بجز از عشق و حال نیست

نقل فسانه و قصص و قیل و قال نیست

-------------------------------------------------

اندیشه ام ز روزن گردون جهید و رفت

آنجا که جای رد جواب و سوال نیست

-------------------------------------------------

در خلوتیکه قرب وصال تو دست داد

جایی برای اندوه و رنج و ملال نیست

-------------------------------------------------

باور کن این حقیقت مطلق که نقد جان

در وادی تصور و ، وهم و خیال نیست

-------------------------------------------------

جز باده ولای تو کان آب زندگیست

آبی دگر برای فقیران حلال نیست

-------------------------------------------------

در کهکشان حسن ، چو خورشید پر فروغ

سیاره ای بسان تو صاحب جمال نیست

-------------------------------------------------

در عالم فضیلت و تقوا و معرفت

چون حسن خط و ربط توکس با کمال نیست

--------------------------------------------------

ای لعبت فلک فرو رشگ ملک چو تو

در ملک حسن ، مظهر جاه و جلال نیست

---------------------------------------------------

هستیم با تو همدم و همراز و همنفس

خوش دولتی بود ، که بشام وصال نیست

---------------------------------------------------

من زنده ام به عشق تو ، تا روز واپسین

مرگم بروز فوت و دم ارتحال نیست

---------------------------------------------------

در بزم شور و حال چو ناهج خدا گواست

کس نیک نفس و عارف و نیکو خصال نیست

پدرشون سالی 6 ماهشو ایران نیست همه جای دنیا رو زیر پا میذاره و روز به روز به ثروتش اضافه میکنه ((شغل:تاجر کتاب))مادرشون که اصلا انگار تو این دنیا نیست همش دنبال اینه که یه مهمونی راه بندازه تا بتونه لباسهای جدیدشو به دوستهای هایکلاسش نشون بده یا اینکه توی این جلسات ماهیانه خودشون از اون مراسمی که نمیشه اینجا گفت داشته باشه....آقا رضا ((پسرشون)) معتاد شده و داره روز به روز پیشرفت میکنه فکر کنم همین روزا تزریقی بشه هیچ چیز براش مهم نیست غیر از موادش که به موقع بهش برسه خوب اینم واسه خودش عالمیه....... وای وای وای دخترشونو ببین از اون دخترایی که آدم از دیدن قیافشون میفهمه چه کاره اند،درسشو که نخوند خیلی هم لوس و از خود راضیه، صبح به صبح وقتی از خواب پا میشه یه زنگ به اون دختره ایکبیری تر از خودش میزنه......(( دختر خالش مونا)) و قرار اون روزو میذاره بعد از ظهر که میشه هفتاد قلم آرایش میکنه ،بعد سویچ 206 شو برمیداره و میزنه بیرون میره دنبال مونا جلوی خونشون که میرسه دو تا بوغ میزنه تا مونا بیاد بیرون، مونا بعد از گذشت یکی دو دقیقه پیداش میشه آخه تو این یکی دو دقیقه مشغول بحث کردن با پدر پیر و فلجشه که اون گوشه خونه افتاده و نمیتونه رو پای خودش بایسته ،آخه مونا مادر نداره که به داد باباش برسه،، دوتایی میرن صفا دیگه بغیشو نمیگم چون روم نمیشه...راستی چه طوری میشه که یک خانواده این شکلی میشه؟ آیا فقط پول زیاده که باعث این وضعیت میشه؟؟؟

 جنون عشق

تا به دانشکده عشق و جنون پا نرسد

منطق شیخ به یک حل معما نرسد

تا شب وصل تو بر پا نشود بزم وسرور

خبری بر دلت از عالم بالا نرسد

کی روم از پی خوبان من با شرم و حیا

کششی تا ز دل اهل تمنا نرسد

بمقام و شرف میکده تا روز شمار

کعبه و خانقه و دیر و کلیسا نرسد

عاشق و بی خبر از خویش نمیاندیشید

به حرمخانه وصل تو رسد ، یا نرسد

تا چو مجنون نخوری گرد بیابان طلب

هرگزت پای به سر منزل لیلا نرسد

بعد عمری که به پیری برسیدی بینی

به جوانی دگر آن چهره و سیما نرسد

دامن پیرهن ار بگذرد از مرز سرین

باورم نیست برات تو به امضاء

چشم دل بازکن ومصطبه فقرببین نرسد

که به سر پوش درش گنبد خضرا نرسد

قدرت جاذبه حسن ، بعشق چو اثیر

با دو صد عشوه و غمازی و ایما نرسد

بولای غزلم شعر بهار و ، شهری

همچو اشعار ریاضی و اوستا نرسد

مرغ روح القدسم بر ز بر عرش مقیم

که بدان شهپر جبریل ،چو عنقا نرسد

باورم نیست که ناهج بسرا پرده غیب

با ولای علی عالی اعلا نرسد

فوق تحت الحنک شیخ و ردای زاهد

رشته رشمه درویشی و شولا نرسد

نمیدونم این مطلب رو توی کدوم وبلاگ خوندم اما لازم دونستم که دوباره تکرار بشه و اون اینه که چرا رسم شده همه همیشه آخرین مطلب وبلاگ رو میخونن وبه مطالب روز یا روزهای گذشته نگاهی نمیکنند شاید مطالب وبلاگها هم تاریخ مصرف داره،که بعد از اون تاریخ قابل خوندن نیستند ........لطفا نظرتونو راجع به این مسئله صریحا اعلام کنید........................... راستی حالا که اومدی اینجا یه سری هم به قرار وبلاگنویسهای محترم بزن...البته اگه تا حالا نرفتی...لینکش هم همون نزدیکیاست...هر کی هم خوشش اومد بهش لینک بده...تا همه بشناسنش

امروز حدود ساعت پنج بود که رسیدم خونه وقتی در اتاق رو باز کردم دیدم مادر گرامی روی کاناپه نشسته و در حال صحبت کردن با خاله گرامیست، جونم براتون بگه که از داداشی پرسیدم سانس چندمه؟

گفت سانس دوم. گفتم کی شروع شده؟

گفت یه نیم ساعتی میشه.

با خودم گفتم خوب پس میتونم یه یک ساعتی از نعمت بزرگ خوابیدن استفاده کنم

میدونین چرا؟

آخه خواهران گرامی (اعم از مادر و دو خاله اینجانب) هر روز در سه نوبت صبح ،ظهر، شب بمدت هر نوبت یک ساعت و نیم با هم راجع به مسائل مختلف از جمله کارهای روزانه، تعریف کردن سریالهای تلویزیونی برای یکدیگر و....... و البته مهم تر از همه غیبت پشت سر خلایق،صحبت میکنند که در این مواقع از شبانه روز من نمیتوانم به شبکه وصل شوم و باید صبر پیشه کنم و چون اصولا من آدم صبوری نیستم ترجیح میدم برم بخوابم

حالا به نظر شما به طور کلی دو یا سه تا آدم تکراری برای هم، چه جوری میتونن تو یه روز چهار ساعت و نیم حرف برای گفتن داشته باشن؟

دریغ و درد (1)( رثای آن پریشادخت )

چه درد آلود و وحشتناک

نمی گردد زبانم تا بگویم ماجرا چون بود.

دریغ و درد،

هنوز از مرگ نیما من دلم خون بود...

جه بود؟ این تیر بیرحم از کجا آمد؟

که غمگین باغ بی آواز ما را باز

درین محرومی و عریانی پاییز،

بدینسان ناگهان خاموش وخالی کرد

از آن تنها و تنها قمری محزون و خوشخوان نیز؟

چه وحشتناک

نمی آید مرا باور.

و من با این شبیخونهای بی شرمانه وشومی که دارد مرگ

بدم می آید از این زندگی دیگر.

ندانستم، نمی دانم چه حالی بود؟

پس از یک عمر قهر واختیار کفر،

چه گویم،آه

نشستم عاجز و بی اختیار، آنگاه

به ایمانی شگفت آور،

بسی پیغامها ، سوگندها دادم

خدا را، با شکسته تر دل و باخسته تر خاطر.

و در من باوری بی شک واز من سخت ناباور

نهادم دستهای خویش چون زنهاریان بر سر

که زنهار ، ای خدا ، ای داور ، ای دادار

مبادا راست باشد این خبر ، زنهار

تو آخر وحشت و اندوه را نشناختی هرگز.

ونفسرده ست هرگز پنجه بغضی گلویت را.

نمی دانم چه جنگی در جگر می افکند این درد.

ترا، هم با تو سوگند، آری

مکن، مپسند این، مگذار.

(((((((((((((((((((   ادامه  دارد  ))))))))))))))))))

تمام بغض قناریها***********صدامو ترسونده

اجاق کینه پاییزی **************گلامو سوزونده

من اون ستاره خاموشم، که خواب منو برده

پیام سرخ شقایقها تو قلب من مونده ه ه ه ه

چشام مثل شب بارونی، دلم پر از غم پنهونی

مثه پرنده زندونی،می خونم از نامه دل

مثال تیغ گل زردی، یه شعر خسته پر دردی

ببین که قایق امیدت، نشسته بی من به گل

غم غریب کدوم غروبم، که عطرپاییز گرفته

بوی تنم م م م م م م م م م م م م م م م م م م م

نگام بسوی کدوم ستارست

که قلب پارست به زیر پیروهنم

من وتو* * *